سرویس محیط زیست
شبه جزيره ميانكاله يك باريكه خشكي است كه پهنهاي آبي سه طرف آن را احاطه كرده و فرودگاهي نسبتا امن را براي پرندگان مهاجر فراهم آورده است.
به گزارش خبرگزاري فارس از ساري، تالاب و اكو سيستمهاي آبي با ارزش، مجموعهاي كمنظير و منحصر به فرد طبيعي را به وجود آورده كه با توجه به قابليتهاي اكولوژيك آن توجه بسياري از سازمانها و محققان جهاني را به خود جلب كرده است.
ميانكاله يكي از مهمترين مخازن نگهداري و حفظ ژنهاي گياهي جانوري در بيوسفر (زيست كره) است كه تدابير بينالمللي و علمي مناسبي را ميطلبد.
شبه جزيره و خليج ميانكاله در كنار آن به عنوان پناهگاه پرندگان مهاجر يكي از مناطق 59 گانه بينالمللي ذخاير طبيعي بيوسفري زمين شناخته شده است.
تالاب ميانكاله به وسعت 68 هزار و 800 هكتار در استان مازندران از حساسيت ويژه و نقش موثري در گردش انرژي برخوردار است.
جانوران و گياهان در اين محيط آبي به هم وابستهاند و نقشهاي اكولوژيك هر يك از آنها ادامه حيات را در اين اكو سيستم تنظيم ميكند.
ميانكاله امروزه متشكل از اكوسيستمهاي مختلف چون شنزارهاي ساحلي، تپههاي كم و بيش متحرك شني، شورهزار، انارستان و جوامعي با گياهان غالبي چون سازيل، تمشك و انار است كه در گذشتههاي نه چندان دور منطقه بسيار متفاوت از آنچه امروز به چشم ميآيد، معرفي شده است.
ميانكاله شبه جزيرهاي است كه از نظر اقتصادي داراي اهميت بسيار است و نيمي از خاويار ايران در اين مكان به دست ميآيد.
خليج ميانكاله از مناطق بزرگ تخمريزي ماهيان در درياي خزر است كه با گرم شدن آب و هوا در بهار كپور ماهيان براي تخمريزي از درياي خزر به اين منطقه مهاجرت ميكنند و پس از تخمريزي در اواخر بهار به دريا ميروند و ماهيان كفال جايگزين آنها ميشوند.
ميانكاله هر چند باريكهاي بيش نيست اما ژرفايش بسيار است، ذخيرهگاه بيوسفري ميانكاله با هواي معتدل و طبيعتي بكر، جذاب و منحصر به فرد، همراه با بقاياي تاريخي از بيشترين مولفههاي جذب اكو توريسم برخوردار است، مواهب طبيعي و همراهي زندگي سنتي در تاريخ پرفراز و نشيب و آثار به جاي مانده رزمهاي تاريخي، انگيزهاي براي جذب گردشگران خارجي و داخلي است.
با توجه به راههاي ارتباطي مناسب و زميني، دريايي و هوايي و مجاورت منطقه ويژه اقتصادي اميرآباد با موقعيت بندر خزر در كريدور بينالمللي شماره 9 شمال جنوب، همچنين وجود دريا و ساحلي هموار و پناهگاه حيات وحش، خليج و جزيره منحصر به فرد اسماعيل ساي ميتوان يك فرصت گردشگري و مطالعاتي را براي دوستداران طبيعت زنده ايران در منطقهاي ساحلي فراهم آورد.
وجود گونههاي متنوع گياهان خزري، حيوانات وحشي در كنار گونههاي جانوري منطقه شمال، انواع پستانداران، خزندگان، پرندگان و آبزيان به ويژه ديدن ماهيان استروژني در مراكز استحصال خاويار از ارزشهاي زيستمحيطي اين منطقه است كه ميتوان ارزشهاي سياحتي را نيز بر آن افزود.
تالاب ميانكاله، خليج و دريا باريكهاي خشكي به طول 60 كيلومتر را در بر گرفتهاند و چشماندازي طبيعي به وسعت 68 هزار و 800 هكتار را به وجود آوردهاند كه به سبب سكنيگزيني پرندگان مهاجر در كوچ سالانه و رويش گياهان در مجاورت پهنههاي آبي با اكوسيستم كمنظير داراي توان اكولوژيك بسيار بالاست.
امروزه پس از كمتر از 130 سال از آخرين گزارشهاي مستند ديگر خبري از گاوكوهي، پلنگ، مارال و گورخر در منطقه نيست اما تيپ مشجر اراضي ساحلي با 110 گونه گياهي همچنان در ميانكاله رويش دارد كه تعدادي از آنها در حال انقراض و مورد حمايت يونسكو است.
ذخيره گاه بيوسفري ميانكاله باقيمانده تيپ مشجر اراضي ساحلي خزر جنوبي است كه در گذشته از آستارا تا آشوراده امتداد داشته، پايداري اين زادبوم به همت و عشق بوميان منطقه نسبت به پديدههاي طبيعي تا به حال ممكن است.
هر ذخيرهگاه زيست كره منطقهاي ساحلي، خشكي يا دريايي است كه مردم بومي جزو لاينفك آن به شمار ميروند و در ذخيره گاههاي زيست كره جوامع محلي از گستره آن حذف نميشوند، بلكه به عامل عمدهاي در حفاظت آن تبديل ميشوند و در همه فعاليتهاي آن سهيم هستند و با مشاركت در تصميمسازي و تصميمگيريها و تعامل متقابل در راستاي توسعه پايدار مديريت منطقي را بهبود ميبخشند.
ميانكاله يك نمونه از ذخيره گاههاي كره مسكون معرفي شده به يونسكو است كه در حاشيه درياي خزر بين 53 درجه و 25 دقيقه طول شرقي و 36 درجه و 54 دقيقه عرض شمالي با ارتفاع 15 تا 28 متر پايينتر از سطح درياي آزاد در منتهي اليه شمال شرقي مازندران، پناهگاه پرندگان و آبزياني است كه به خاطر هواي خوش در سه فصل سال به اين منطقه مهاجرت ميكنند و هر سال با فرارسيدن فصل سرما، پرندگان مهاجر آبزي زيستگاه خود را در مناطق سردسير روسيه و فنلاند رها كرده و به سوي مناطق جنوبي خزر كوچ ميكنند.
دراج و قرقاول از پرندگان نادر اين منطقهاند كه شمارشان رو به افزايش است.
بر اساس آمار موجود حفاظت محيط زيست مازندران اين منطقه داراي 27 خانواده و 155 گونه مهاجر، بومي، آبزي و خشكزي است كه از اين تعداد 40 گونه مهاجر عبوري و 15 گونه بومي است و وجود فرهنگ بومي و سنتي و ساختار اجتماعي به همراه آشنايي با تاريخ زنده منطقه از جاذبههاي گردشگري آن است.
حضور سلاطين و شاهان در اين خطه و آثار به جاي مانده از قلمرو ايشان و مهاجمان به اين سرزمين از ديدنيهاي ميانكاله است كه سفرهاي فرهنگي را ميطلبد، يعني ديدگاهي جهاني با توجه به شرايط محلي در انديشه تسخير بازارهاي جهاني است.
موقعيت شبه جزيره ميانكاله در اين عصر به گونهاي است كه با برخورداري از استعدادها و امكانات كم نظير محلي طبيعي سرشار از جاذبه و موهيت الهي ميتواند به عنوان يكي از جاذبههاي مهم گردشگري نقش خطير خود را در ابعاد ملي و فرا ملي ايفا كند.
عضو كنوانسيون بينالمللي تالابها ميگويد: خليج و تالاب ميانكاله و لپوي زاغمرز كه از زيستگاههاي غني و اكو سيستمهاي باارزش كشور هستند، به عنوان تنها ذخيرهگاه زيست كره در سواحل خزر جنوبي بالاترين امتياز حساسيت را دارا است و سالانه 260 گونه پرنده آبي كه سالهاست مورد حمايت كنوانسيون بينالمللي رامسر است و فرودگاه پرندگان بهشمار ميرود، دچار تهديد جدي شده است.
افشين ابوطالبي اعتقاد دارد: تالابهاي بينالمللي ياد شده در سالهاي اخير بر اساس فعاليتهاي نابخردانه انسانساز و بدون ارزيابي اثرات زيست محيطي ( EIA ) و لحاظ نكردن ضوابط زيست محيطي دچار تهديد جدي شدند.
وي قطع گياهان و تسطيح اراضي مشجر تيپ ساحلي در مجاورت ذخيره گاه زيست كره ميانكاله و شمال تالاب حد فاصل تالاب و دريا به مساحت حدود 2 هزار هكتار به منظور ساخت بندر امير آباد، منطقه ويژه اقتصادي و ايجاد كاربريهاي ناسازگار با محيط زيست و تعيين مكانهايي براي سازههاي نفتي، شيميايي و پالايش را به عنوان عوامل تهديد انسان ساز نام برد.
عضو كنوانسيون بينالمللي رامسر معتقد است، تعيين نشدن حريم براي تالاب و ذخيرگاه بيو سفري ميانكاله، ساخت جاده جديد در حريم تالاب بينالمللي لپوي زاغمرز به طول حدود 11 كيلومتر به منظور تردد و تصرف جاده قديمي و عمومي ميانكاله توسط بندر بدون طي مراحل تملك، طرح خشك كردن بخش گستردهاي از تالاب مقابل بندر امير آباد، ايجاد خاكريز و جادهكشي و عبور ريل راه آهن از داخل تالاب لپو و رودخانه تسكارود نيز از ديگر مشكلات است.
ابوطالبي همچنين احداث ساختمان و ساخت غير اصولي دهها مخزن بزرگ نفتي به گنجايش افزون بر 9 ميليون ليتر بدون ديواره محافظ ضد نشت كه از فونداسيون مستحكم نيز برخوردار نيست، در حريم تالاب بدون مجوز و ارزيابي و پايبندي به ضوابط زيست محيطي و نشت مواد نفتي به ويژه بر اثر شست و شوي مخازن هنگام تغيير انواع مواد سوختني و نفتي ذخيره شده ترانزيتي كه منجر به فاجعه كشتار آبزيان و پرندگان ميشود را از ديگر عوامل تهديد انسانساز دانست.
وي ميافزايد: ايجاد كارگاه سند بلاست در حاشيه تالاب و گسيل مواد زيانآور حاصل از آن به داخل تالاب و رها كردن زباله و نخاله، كاهش شديد قلمرو زيستگاه حيات وحش به ويژه پستانداران و پرندگان آبزي و تغيير كريدور پرواز پرندگان مهاجر به دليل ناامن بودن زيستگاه، ماهيان و بيمهرگان از مواردي است كه آسيب جدي به منطقه وارد ميسازد.
عضو كنوانسيون بينالمللي تالابها با بيان ارزش تفرجگاهي، تلطيف هواي منطقه، ميراثهاي ملي و بسترهاي تحقيقاتي، آموزشي، رسوبگيري و كنترل فرسايش و چشم اندازهاي بي نظير طبيعي اين منطقه تاكيد كرد: با توجه به ساخت و سازهاي بيرويه و تخريب گسترده طبيعت بكر منطقه زيباي ساحلي زاغمرز در حاشيه تنها ذخيره گاه زيست كره (ميانكاله) در شمال كشور بدون در نظر گرفتن بخش آمايش سرزمين و ارزيابي اثرات زيست محيطي توسعه، اختلال در توازن اكو لوژيكي طبيعت را به همراه دارد و مردم بومي و ساحلنشينان را از مزاياي طبيعي ساحل محروم كرده و از نظر اشتغال به بوميان كمترين توجه شده با وجود اينكه در توسعه منطقه جوامع محلي بايد از بيشترين توجه در راستاي توانمند سازي برخوردار باشند.
(نظرها و پیشنهادهای خود را [اینجا] درج کنید.)
شبه جزيره ميانكاله يك باريكه خشكي است كه پهنهاي آبي سه طرف آن را احاطه كرده و فرودگاهي نسبتا امن را براي پرندگان مهاجر فراهم آورده است.
به گزارش خبرگزاري فارس از ساري، تالاب و اكو سيستمهاي آبي با ارزش، مجموعهاي كمنظير و منحصر به فرد طبيعي را به وجود آورده كه با توجه به قابليتهاي اكولوژيك آن توجه بسياري از سازمانها و محققان جهاني را به خود جلب كرده است.
ميانكاله يكي از مهمترين مخازن نگهداري و حفظ ژنهاي گياهي جانوري در بيوسفر (زيست كره) است كه تدابير بينالمللي و علمي مناسبي را ميطلبد.
شبه جزيره و خليج ميانكاله در كنار آن به عنوان پناهگاه پرندگان مهاجر يكي از مناطق 59 گانه بينالمللي ذخاير طبيعي بيوسفري زمين شناخته شده است.
تالاب ميانكاله به وسعت 68 هزار و 800 هكتار در استان مازندران از حساسيت ويژه و نقش موثري در گردش انرژي برخوردار است.
جانوران و گياهان در اين محيط آبي به هم وابستهاند و نقشهاي اكولوژيك هر يك از آنها ادامه حيات را در اين اكو سيستم تنظيم ميكند.
ميانكاله امروزه متشكل از اكوسيستمهاي مختلف چون شنزارهاي ساحلي، تپههاي كم و بيش متحرك شني، شورهزار، انارستان و جوامعي با گياهان غالبي چون سازيل، تمشك و انار است كه در گذشتههاي نه چندان دور منطقه بسيار متفاوت از آنچه امروز به چشم ميآيد، معرفي شده است.
ميانكاله شبه جزيرهاي است كه از نظر اقتصادي داراي اهميت بسيار است و نيمي از خاويار ايران در اين مكان به دست ميآيد.
خليج ميانكاله از مناطق بزرگ تخمريزي ماهيان در درياي خزر است كه با گرم شدن آب و هوا در بهار كپور ماهيان براي تخمريزي از درياي خزر به اين منطقه مهاجرت ميكنند و پس از تخمريزي در اواخر بهار به دريا ميروند و ماهيان كفال جايگزين آنها ميشوند.
ميانكاله هر چند باريكهاي بيش نيست اما ژرفايش بسيار است، ذخيرهگاه بيوسفري ميانكاله با هواي معتدل و طبيعتي بكر، جذاب و منحصر به فرد، همراه با بقاياي تاريخي از بيشترين مولفههاي جذب اكو توريسم برخوردار است، مواهب طبيعي و همراهي زندگي سنتي در تاريخ پرفراز و نشيب و آثار به جاي مانده رزمهاي تاريخي، انگيزهاي براي جذب گردشگران خارجي و داخلي است.
با توجه به راههاي ارتباطي مناسب و زميني، دريايي و هوايي و مجاورت منطقه ويژه اقتصادي اميرآباد با موقعيت بندر خزر در كريدور بينالمللي شماره 9 شمال جنوب، همچنين وجود دريا و ساحلي هموار و پناهگاه حيات وحش، خليج و جزيره منحصر به فرد اسماعيل ساي ميتوان يك فرصت گردشگري و مطالعاتي را براي دوستداران طبيعت زنده ايران در منطقهاي ساحلي فراهم آورد.
وجود گونههاي متنوع گياهان خزري، حيوانات وحشي در كنار گونههاي جانوري منطقه شمال، انواع پستانداران، خزندگان، پرندگان و آبزيان به ويژه ديدن ماهيان استروژني در مراكز استحصال خاويار از ارزشهاي زيستمحيطي اين منطقه است كه ميتوان ارزشهاي سياحتي را نيز بر آن افزود.
تالاب ميانكاله، خليج و دريا باريكهاي خشكي به طول 60 كيلومتر را در بر گرفتهاند و چشماندازي طبيعي به وسعت 68 هزار و 800 هكتار را به وجود آوردهاند كه به سبب سكنيگزيني پرندگان مهاجر در كوچ سالانه و رويش گياهان در مجاورت پهنههاي آبي با اكوسيستم كمنظير داراي توان اكولوژيك بسيار بالاست.
امروزه پس از كمتر از 130 سال از آخرين گزارشهاي مستند ديگر خبري از گاوكوهي، پلنگ، مارال و گورخر در منطقه نيست اما تيپ مشجر اراضي ساحلي با 110 گونه گياهي همچنان در ميانكاله رويش دارد كه تعدادي از آنها در حال انقراض و مورد حمايت يونسكو است.
ذخيره گاه بيوسفري ميانكاله باقيمانده تيپ مشجر اراضي ساحلي خزر جنوبي است كه در گذشته از آستارا تا آشوراده امتداد داشته، پايداري اين زادبوم به همت و عشق بوميان منطقه نسبت به پديدههاي طبيعي تا به حال ممكن است.
هر ذخيرهگاه زيست كره منطقهاي ساحلي، خشكي يا دريايي است كه مردم بومي جزو لاينفك آن به شمار ميروند و در ذخيره گاههاي زيست كره جوامع محلي از گستره آن حذف نميشوند، بلكه به عامل عمدهاي در حفاظت آن تبديل ميشوند و در همه فعاليتهاي آن سهيم هستند و با مشاركت در تصميمسازي و تصميمگيريها و تعامل متقابل در راستاي توسعه پايدار مديريت منطقي را بهبود ميبخشند.
ميانكاله يك نمونه از ذخيره گاههاي كره مسكون معرفي شده به يونسكو است كه در حاشيه درياي خزر بين 53 درجه و 25 دقيقه طول شرقي و 36 درجه و 54 دقيقه عرض شمالي با ارتفاع 15 تا 28 متر پايينتر از سطح درياي آزاد در منتهي اليه شمال شرقي مازندران، پناهگاه پرندگان و آبزياني است كه به خاطر هواي خوش در سه فصل سال به اين منطقه مهاجرت ميكنند و هر سال با فرارسيدن فصل سرما، پرندگان مهاجر آبزي زيستگاه خود را در مناطق سردسير روسيه و فنلاند رها كرده و به سوي مناطق جنوبي خزر كوچ ميكنند.
دراج و قرقاول از پرندگان نادر اين منطقهاند كه شمارشان رو به افزايش است.
بر اساس آمار موجود حفاظت محيط زيست مازندران اين منطقه داراي 27 خانواده و 155 گونه مهاجر، بومي، آبزي و خشكزي است كه از اين تعداد 40 گونه مهاجر عبوري و 15 گونه بومي است و وجود فرهنگ بومي و سنتي و ساختار اجتماعي به همراه آشنايي با تاريخ زنده منطقه از جاذبههاي گردشگري آن است.
حضور سلاطين و شاهان در اين خطه و آثار به جاي مانده از قلمرو ايشان و مهاجمان به اين سرزمين از ديدنيهاي ميانكاله است كه سفرهاي فرهنگي را ميطلبد، يعني ديدگاهي جهاني با توجه به شرايط محلي در انديشه تسخير بازارهاي جهاني است.
موقعيت شبه جزيره ميانكاله در اين عصر به گونهاي است كه با برخورداري از استعدادها و امكانات كم نظير محلي طبيعي سرشار از جاذبه و موهيت الهي ميتواند به عنوان يكي از جاذبههاي مهم گردشگري نقش خطير خود را در ابعاد ملي و فرا ملي ايفا كند.
عضو كنوانسيون بينالمللي تالابها ميگويد: خليج و تالاب ميانكاله و لپوي زاغمرز كه از زيستگاههاي غني و اكو سيستمهاي باارزش كشور هستند، به عنوان تنها ذخيرهگاه زيست كره در سواحل خزر جنوبي بالاترين امتياز حساسيت را دارا است و سالانه 260 گونه پرنده آبي كه سالهاست مورد حمايت كنوانسيون بينالمللي رامسر است و فرودگاه پرندگان بهشمار ميرود، دچار تهديد جدي شده است.
افشين ابوطالبي اعتقاد دارد: تالابهاي بينالمللي ياد شده در سالهاي اخير بر اساس فعاليتهاي نابخردانه انسانساز و بدون ارزيابي اثرات زيست محيطي ( EIA ) و لحاظ نكردن ضوابط زيست محيطي دچار تهديد جدي شدند.
وي قطع گياهان و تسطيح اراضي مشجر تيپ ساحلي در مجاورت ذخيره گاه زيست كره ميانكاله و شمال تالاب حد فاصل تالاب و دريا به مساحت حدود 2 هزار هكتار به منظور ساخت بندر امير آباد، منطقه ويژه اقتصادي و ايجاد كاربريهاي ناسازگار با محيط زيست و تعيين مكانهايي براي سازههاي نفتي، شيميايي و پالايش را به عنوان عوامل تهديد انسان ساز نام برد.
عضو كنوانسيون بينالمللي رامسر معتقد است، تعيين نشدن حريم براي تالاب و ذخيرگاه بيو سفري ميانكاله، ساخت جاده جديد در حريم تالاب بينالمللي لپوي زاغمرز به طول حدود 11 كيلومتر به منظور تردد و تصرف جاده قديمي و عمومي ميانكاله توسط بندر بدون طي مراحل تملك، طرح خشك كردن بخش گستردهاي از تالاب مقابل بندر امير آباد، ايجاد خاكريز و جادهكشي و عبور ريل راه آهن از داخل تالاب لپو و رودخانه تسكارود نيز از ديگر مشكلات است.
ابوطالبي همچنين احداث ساختمان و ساخت غير اصولي دهها مخزن بزرگ نفتي به گنجايش افزون بر 9 ميليون ليتر بدون ديواره محافظ ضد نشت كه از فونداسيون مستحكم نيز برخوردار نيست، در حريم تالاب بدون مجوز و ارزيابي و پايبندي به ضوابط زيست محيطي و نشت مواد نفتي به ويژه بر اثر شست و شوي مخازن هنگام تغيير انواع مواد سوختني و نفتي ذخيره شده ترانزيتي كه منجر به فاجعه كشتار آبزيان و پرندگان ميشود را از ديگر عوامل تهديد انسانساز دانست.
وي ميافزايد: ايجاد كارگاه سند بلاست در حاشيه تالاب و گسيل مواد زيانآور حاصل از آن به داخل تالاب و رها كردن زباله و نخاله، كاهش شديد قلمرو زيستگاه حيات وحش به ويژه پستانداران و پرندگان آبزي و تغيير كريدور پرواز پرندگان مهاجر به دليل ناامن بودن زيستگاه، ماهيان و بيمهرگان از مواردي است كه آسيب جدي به منطقه وارد ميسازد.
عضو كنوانسيون بينالمللي تالابها با بيان ارزش تفرجگاهي، تلطيف هواي منطقه، ميراثهاي ملي و بسترهاي تحقيقاتي، آموزشي، رسوبگيري و كنترل فرسايش و چشم اندازهاي بي نظير طبيعي اين منطقه تاكيد كرد: با توجه به ساخت و سازهاي بيرويه و تخريب گسترده طبيعت بكر منطقه زيباي ساحلي زاغمرز در حاشيه تنها ذخيره گاه زيست كره (ميانكاله) در شمال كشور بدون در نظر گرفتن بخش آمايش سرزمين و ارزيابي اثرات زيست محيطي توسعه، اختلال در توازن اكو لوژيكي طبيعت را به همراه دارد و مردم بومي و ساحلنشينان را از مزاياي طبيعي ساحل محروم كرده و از نظر اشتغال به بوميان كمترين توجه شده با وجود اينكه در توسعه منطقه جوامع محلي بايد از بيشترين توجه در راستاي توانمند سازي برخوردار باشند.
(نظرها و پیشنهادهای خود را [اینجا] درج کنید.)
+ نوشته شده توسط خبرگزاری گردشگری مازندران در یکشنبه 1387/10/01 و ساعت
14:31 |